"Ik stuit de laatste tijd steeds weer op hetzelfde idee in de psychologie en psychiatrie. Het zet iets op de proef dat we decennialang als vanzelfsprekend hebben beschouwd.
De oude aanname:
Psychische stoornissen worden behandeld als verborgen ziekten.
Men gaat ervan uit dat depressie, angststoornissen, PTSS enz. onder de symptomen schuilgaan, net zoals een virus koorts veroorzaakt.
Symptomen worden beschouwd als signalen van iets dieperliggends, onzichtbaars, dat er iets mis is.
De nieuwere visie:
Er is mogelijk helemaal geen verborgen ziekte.
Wat je ervaart, is mogelijk een 'dynamisch systeem dat bestaat uit onderling samenwerkende onderdelen'.
♻️
Slechte slaap vergroot de vermoeidheid.
Vermoeidheid vermindert de motivatie.
Een gebrek aan motivatie leidt tot terugtrekking.
Ontwenning leidt tot meer piekeren.
Piekeren verslechtert de slaap.
♻️
Er is geen onderlaag nodig.
De lus houdt zichzelf in stand.
De 'wanorde' is het patroon.
Waarom dit belangrijk is:
Als symptomen elkaar versterken, hoef je niet alles aan te pakken.Je hoeft alleen de lus te onderbreken.
Voor de een is slaap het doorslaggevende element.
Voor iemand anders is het beweging.
Iemand anders reguleert de pijn.
Of je kan het piekeren of gevoeligheid verminderen.
Dit verklaart waarom twee mensen met een 'depressie' totaal verschillend reageren op interventies.
En waarom wachten op de perfecte diagnose en de bijbehorende pillen niet altijd de beste oplossing is.
🌿🌿🌿
Nog een voorbeeld:
♻️
Pijn verhoogt de gevoeligheid voor bedreigingen.
Gevoeligheid voor bedreigingen verhoogt de alertheid.
Langdurige alertheid zorgt voor spanning in het lichaam en verstoort de slaap.
Gefragmenteerde slaap verhoogt het cortisolgehalte.
Een verhoogd cortisolgehalte verlaagt de pijndrempel.
Een lagere pijndrempel versterkt de pijn.
♻️
Het systeem leert gevaar herkennen.
Pijn is niet langer slechts een gewaarwording.
Het wordt een signaal waarmee de hersenen gevaar voorspellen en zich erop voorbereiden.
Na verloop van tijd stabiliseert het systeem zich rond die verdomde pijn.
Energiecrisis.
De beweging neemt af.
Stemming volgt fysiologie.
Het verdriet wordt steeds groter.
Hopeloosheid steekt de kop op.
Niet vanwege een verborgen stoornis.
Omdat het systeem zich in een zelfversterkende toestand heeft gevestigd."
Een goede gezondheid gewenst 💝.
Jesse.
