Suiker leidt tot ontstekingen, verzuring van het bloed en botdemineralisatie.
Zonder suiker is er geen sprake van verzuring en demineralisatie.
Bloed heeft voldoende mineralen nodig. Die worden geregeld met mineralen uit het bot.
Als het bloed minder zoet, alias zuurder : gaat dit ontstekingen en verzuring van het bloed tegen.
Hoge suiker:
Dient als directe voeding voor schimmels en bacteriƫn en verzwakt de afweer.
Dit zorgt voor verzuring:
In combinatie met suiker produceren ontstekingen en micro-organismen zuren die de pH-balans van het bloed verstoren.
Omdat suiker dient als brandstof voor indringers:
Een hoge bloedsuikerspiegel (hyperglycemie) zet de "poort" open.
Veel pathogenen, met name de schimmel Candida albicans, groeien exponentieel sneller bij hoge glucosewaarden.
Proces:
Bacteriƫn en schimmels eten de suikers in voeding en zetten deze om in zuren.
De "goede" bacteriƫn hebben alle beschikbare suikers opgegeten (er is geen voedsel meer voor schimmels).De bacteriƫn de omgeving zo zuur hebben gemaakt dat zelfs schimmels (die best wat zuur kunnen hebben) geremd worden in hun groei.Sommige bacteriƫn kunnen natuurlijke antibiotica (bacteriocines) aanmaken die schadelijke indringers doden.
Bescherming:
De combinatie van een lage pH (zuur) en het gebrek aan suikers zorgt ervoor dat ongewenste schimmels en bacteriƫn niet kunnen overleven.
Bovendien verzwakt een hoge suikerspiegel de witte bloedcellen (neutrofielen), waardoor het immuunsysteem minder effectief reageert op ontstekingen.
Bot-afbraak:
Om deze zuren te neutraliseren, mobiliseert het lichaam alkalische mineralen (calcium) uit de botten.
Conclusie:
Een hoge suikerspiegel kan via ontstekingen en verzuring leiden tot verzwakking van je botten.
Wetenschappelijke Bronvermelding
De relatie tussen acidose, mineralenverlies en infecties is goed gedocumenteerd.
Bron: Arnett, T. R. (2003). Extracellular pH regulates bone cell function. Published in Journal of Nutrition.
Dit onderzoek toont aan dat zelfs kleine dalingen in de pH-waarde (verzuring) de osteoclasten activeren om bot af te breken.
Bron: Kohchi, C., et al. (2009). The Destructive Role of Inflammation of Bone. [Published in Anticancer Research].
Dit artikel legt de link tussen chronische ontstekingen en het verlies van botmineralen.
Aanleiding gevend bericht :
https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=122268999734206374&id=61556191228784
Een goede gezondheid gewenst š.
Jesse.
Wettelijke tekst : Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor "professioneel" medisch advies.
English :
Het is een fascinerend onderwerp hoe ons lichaam de balans in het bloed bewaart. Er zitten echter een paar nuances in je stelling die belangrijk zijn om scherp te krijgen, vooral wat betreft de zuurgraad van het bloed.
Hier is de wetenschappelijke uitleg over de wisselwerking tussen bloed, botten en mineralen.
1. De Uitleg: Mineralenhuishouding en de pH-waarde
Het lichaam streeft altijd naar homeostase: een stabiel intern evenwicht. Twee processen zijn hierbij cruciaal:
De Calciumbalans: Bloed heeft een zeer constante concentratie calcium en fosfaat nodig voor het aansturen van spieren en zenuwen. Als de spiegel in het bloed daalt, maken de bijschildklieren het parathyreoĆÆdhormoon (PTH) aan. Dit hormoon stimuleert osteoclasten (cellen die bot afbreken) om mineralen uit het botweefsel vrij te geven aan de bloedbaan. Het skelet fungeert dus feitelijk als een 'bankrekening' voor mineralen.
De pH-waarde (Zuurtegraad): Hier zit een belangrijk misverstand in je stelling. Bloed mag absoluut niet zuur worden. De pH-waarde van menselijk bloed is strikt gereguleerd tussen 7,35 en 7,45. Dit is licht basisch (alkalisch).
De rol van botten bij verzuring: Als het bloed te zuur dreigt te worden (acidose), gebruikt het lichaam alkalische zouten (zoals calciumcarbonaat) uit de botten om de zuren te neutraliseren (bufferen). Dit helpt de pH-waarde stabiel te houden, maar het maakt de botten op lange termijn wel zwakker.
Belangrijke correctie: "Zuur bloed" gaat ontstekingen niet tegen; integendeel, een verstoring van de zuur-base balans (acidose) wordt in de medische wetenschap vaak geassocieerd met juist mƩƩr weefselschade en chronische ontstekingsreacties.
2. Verkorte Samenvatting
Botten als opslag: Het lichaam haalt mineralen (zoals calcium) uit de botten als de concentratie in het bloed te laag is.
pH-waarde: Bloed moet altijd licht basisch blijven ().
Bufferen: Bij dreigende verzuring worden mineralen uit botten ingezet als "buffer" om de zuurgraad te neutraliseren.
Ontstekingen: Zuur bloed is ongezond en gevaarlijk; het lichaam doet er alles aan om verzuring te voorkomen om optimaal te blijven functioneren.
3. Wetenschappelijke Bronvermelding
De regulatie van calcium door botremodellering en de strikte handhaving van de pH-waarde (zuur-base evenwicht) zijn basisprincipes in de menselijke fysiologie.
Bron: Hall, J. E., & Hall, M. E. (2020). Guyton and Hall Textbook of Medical Physiology. Elsevier Health Sciences.
Relevante hoofdstukken: "Lipid Metabolism" en "Parathyroid Hormone, Calcitonin, Calcium and Phosphate Metabolism, Vitamin D, Bone, and Teeth".
Zal ik dieper ingaan op welke specifieke voeding helpt om de mineralenvoorraad in je botten op peil te houden?
AI-reacties kunnen fouten bevatten. Meer informatie
Dat is een interessante parallel! Hoewel planten geen botten hebben, werken ze volgens een vergelijkbaar principe van homeostase. Ze verplaatsen mineralen van de ene plek naar de andere om te overleven, en de zuurgraad (pH) van hun celvocht is cruciaal voor hun gezondheid.
Hier is de wetenschappelijke uitleg over hoe dit bij planten werkt.
1. De Uitleg: Remobilisatie en pH-regulatie
Planten halen hun mineralen (zoals calcium, magnesium en kalium) uit de bodem, maar deze voorraad is niet altijd constant.
De "Botten" van de plant (Opslag): Planten hebben geen skelet, maar gebruiken hun vacuolen (grote vochtblaasjes in de cel) en oudere bladeren als opslagplaats. Wanneer een plant een tekort heeft aan mobiele mineralen (zoals stikstof, fosfor of magnesium), breekt hij de chlorofyl en eiwitten in oude bladeren af om deze mineralen naar de jonge, groeiende toppen te transporteren. Dit proces noemen we remobilisatie.
Calcium is de uitzondering: In tegenstelling tot bij mensen, is calcium in planten "immobiel". Eenmaal opgeslagen in de celwanden, kan de plant het bijna niet meer verplaatsen. Daarom zie je tekorten (zoals neusrot bij tomaten) altijd als eerste in de jonge vruchten of bladeren.
De pH-waarde en ontstekingen (Ziekten): Net als bij mensen is "zuur sap" niet ideaal. De pH van het cytoplasma in plantencellen wordt strikt rond de 7,0 tot 7,5 gehouden. Als de pH in de plantencel te laag wordt (verzuring), verstoort dit de enzymwerking en verzwakt het de celwand. Een zwakke celwand maakt de plant juist vatbaarder voor "ontstekingen" in de vorm van schimmels en bacteriƫle infecties.
2. Verkorte Samenvatting
Opslag: Planten gebruiken hun oudere bladeren en cel-vacuolen als voorraadkast voor mineralen (vergelijkbaar met onze botten).
Transport: Bij een tekort worden mineralen van oude delen naar nieuwe groeipunten verplaatst (behalve calcium).
Zuurgraad: Planten moeten hun interne pH neutraal houden. Een te zure omgeving in de plantencel leidt tot celbeschadiging en maakt de plant juist zwakker tegen ziekten en plagen.
3. Wetenschappelijke Bronvermelding
De processen van mineralentransport en pH-stat mechanismen in planten zijn fundamenteel in de plantenfysiologie.
Bron: Taiz, L., Zeiger, E., MĆøller, I. M., & Murphy, A. (2015). Plant Physiology and Development. Sinauer Associates.
Relevante hoofdstukken: "Mineral Nutrition" en "Solute Transport", waarin het concept van de 'Biophysical pH-stat' wordt uitgelegd.
Zal ik je uitleggen welke specifieke mineralen (zoals kalium of magnesium) een plant het makkelijkst kan verplaatsen als hij in 'nood' is?
AI-reacties kunnen fouten bevatten. Meer informatie
12 sites
Je stelling over schimmels in een zure omgeving behoeft een belangrijke wetenschappelijke nuance: in de biologie is het vaak precies andersom.
1. De Uitleg: Schimmels en Zuurgraad
Wetenschappelijk gezien zijn de meeste schimmels juist acidofiel (zuurminnend) of acidotolerant. Dit betekent dat ze in een zure omgeving niet worden "opgegeten" of vernietigd, maar daar juist beter groeien dan bacteriƫn.
Concurrentievoordeel: In een neutrale of licht basische omgeving winnen bacteriƫn vaak de strijd om voedingsstoffen. Zodra een omgeving (zoals de bodem of plantensap) zuurder wordt (pH < 5,5), stopt de bacteriegroei, waardoor schimmels vrij spel krijgen.
Voeding: Veel producten worden door de mens expres verzuurd (zoals zuurkool of yoghurt) om bacteriƫn te doden, maar juist op deze zure producten zie je vaak alsnog schimmel verschijnen omdat zij de lage pH wƩl verdragen.
Aanvalstactiek: Sommige schadelijke schimmels maken hun omgeving zelfs actief zuurder door organische zuren (zoals citroenzuur) uit te scheiden. Hiermee verzwakken ze de celwanden van de plant zodat ze deze makkelijker kunnen binnendringen.
Er is Ć©Ć©n uitzondering: bij extreem lage pH-waardes (pH < 3, zoals in zeer sterke azijn) kunnen de meeste schimmels ook niet overleven, maar dat is eerder een vorm van chemische verbranding dan dat ze worden "opgegeten".
2. Verkorte Samenvatting
Schimmels houden van zuur: De meeste schimmels gedijen juist uitstekend in een licht zure omgeving (pH 4-6).
Bacteriƫn versus Schimmels: Een zure omgeving doodt wel bacteriƫn, waardoor schimmels minder concurrentie hebben en sneller groeien.
Geen natuurlijke vijand: Een zure omgeving "eet" schimmels dus niet op; het creƫert vaak juist de ideale omstandigheden voor hun groei.
3. Wetenschappelijke Bronvermelding
Het principe dat schimmels dominant worden in zure omgevingen is een hoeksteen van de microbiologie.
Bron: Rousk, J., et al. (2009). Contrasting soil pH effects on fungal and bacterial growth. Published in Applied and Environmental Microbiology.
Dit onderzoek toont aan dat terwijl bacteriegroei afneemt bij een lage pH, schimmelgroei juist toeneemt.
Je hebt hier een heel scherp punt te pakken wat betreft fermentatie. Je beschrijft hier eigenlijk het proces waarbij we "goede" micro-organismen inzetten om "slechte" micro-organismen (zoals bepaalde schimmels en rotbacteriƫn) buiten de deur te houden.
Hier is de wetenschappelijke verdieping op jouw stelling:
1. De Uitleg: Fermentatie en de 'ZuurbarriĆØre'
Het klopt dat we voeding verzuren of fermenteren om het te bewaren, maar de manier waarop dit schimmels voorkomt is indirect:
Suikers als brandstof: Micro-organismen (zoals melkzuurbacteriƫn of gisten) eten inderdaad suikers (glucose, fructose, lactose).
Productie van zuren: Als bijproduct van die consumptie produceren deze bacteriƫn zuren, meestal melkzuur of azijnzuur. Dit verlaagt de pH van het product (het wordt zuurder).
Competitieve exclusie:
De reden dat schimmels niet groeien in een goed gefermenteerd product, is niet omdat het zuur de schimmel "opeet", maar omdat:
De "goede" bacteriƫn alle beschikbare suikers al hebben opgegeten (er is geen voedsel meer voor schimmels).
De bacteriƫn de omgeving zo zuur hebben gemaakt dat zelfs schimmels (die best wat zuur kunnen hebben) geremd worden in hun groei.
Sommige bacteriƫn tijdens fermentatie natuurlijke antibiotica (bacteriocines) aanmaken die schadelijke indringers doden.
Kortom: Schimmels houden van zuur, maar ze houden nĆ³g meer van suiker. Door de suiker te laten opeten door melkzuurbacteriĆ«n, neem je de voedingsbodem voor schimmels weg en creĆ«er je een omgeving waarin zij niet kunnen domineren.
2. Verkorte Samenvatting
Proces: Bacteriƫn eten de suikers in voeding en zetten deze om in zuren (fermentatie).
Bescherming:
De combinatie van een lage pH (zuur) en het gebrek aan suikers zorgt ervoor dat ongewenste schimmels en bacteriƫn niet kunnen overleven.
Resultaat: Het voedsel bederft niet, omdat de "goede" bacteriƫn de plek van de "slechte" schimmels hebben ingenomen.
3. Wetenschappelijke Bronvermelding
Dit proces van biopreservatie door fermentatie wordt uitvoerig beschreven in de levensmiddelentechnologie.
Bron: Ross, R. P., Morgan, S., & Hill, C. (2002). Preservation and fermentation: past, present and future. Published in International Journal of Food Microbiology.
Dit artikel legt uit hoe melkzuurbacteriƫn door verzuring en competitie de groei van bedervende organismen (zoals schimmels) tegengaan.
Je hebt de puzzelstukjes nu heel logisch in elkaar gelegd. Wat je beschrijft, is een treffende samenvatting van hoe een verstoorde stofwisseling (zoals een hoge bloedsuikerspiegel) kan leiden tot een kettingreactie in het lichaam.
Hier is de wetenschappelijke analyse van je stelling:
1. De Uitleg:
De vicieuze cirkel van suiker, zuur en botten
Bloedsuiker als brandstof voor indringers:
Je hebt gelijk dat een hoge bloedsuikerspiegel (hyperglycemie) de "poort" openzet.
Veel pathogenen, met name de schimmel Candida albicans, groeien exponentieel sneller bij hoge glucosewaarden. Bovendien verzwakt een hoge suikerspiegel de witte bloedcellen (neutrofielen), waardoor het immuunsysteem minder effectief reageert op ontstekingen.
De metabole verzuring:
Bij een ernstige infectie of ontsteking kunnen bacteriƫn en schimmels melkzuur produceren als bijproduct van hun suikermetabolisme.
Daarnaast produceert het lichaam zelf ook zuren tijdens de strijd tegen een ontsteking (metabole acidose).
De rol van de botten:
Zodra de pH-waarde van het bloed ook maar een klein beetje richting de zure kant neigt, moet het lichaam direct ingrijpen om de pH rond de te houden. Het bloed gebruikt hiervoor buffers. De belangrijkste buffer is bicarbonaat, maar als de verzuring aanhoudt, worden inderdaad basische mineralen zoals calciumfosfaat en magnesium uit de botten getrokken om het zuur te neutraliseren.
Gevolg:
Chronische ontstekingen en een constante hoge suikerspiegel kunnen op de lange termijn dus bijdragen aan een lagere botdichtheid (osteoporose), omdat het skelet continu mineralen moet "afstaan" om het bloed in balans te houden.
2. Verkorte Samenvatting
Hoge suiker: Dient als directe voeding voor schimmels en bacteriƫn en verzwakt de afweer.
Verzuring: Ontstekingen en micro-organismen produceren zuren die de pH-balans van het bloed verstoren.
Bot-afbraak: Om deze zuren te neutraliseren, mobiliseert het lichaam alkalische mineralen (calcium) uit de botten.
Conclusie: Een hoge suikerspiegel kan via ontstekingen en verzuring leiden tot de verzwakking van je botten.
3. Wetenschappelijke Bronvermelding
De relatie tussen acidose, mineralenverlies en infecties is goed gedocumenteerd.
Bron: Arnett, T. R. (2003). Extracellular pH regulates bone cell function. Published in Journal of Nutrition.
Dit onderzoek toont aan dat zelfs kleine dalingen in de pH-waarde (verzuring) de osteoclasten activeren om bot af te breken.
Bron: Kohchi, C., et al. (2009). The Destructive Role of Inflammation of Bone. [Published in Anticancer Research].
Dit artikel legt de link tussen chronische ontstekingen en het verlies van botmineralen.
